Jadąc do Mexico City (następnego dnia miałem wylot) wstąpiliśmy do niewielkiego miasteczka Tula, zbudowanego wokół dawnego miasta Tolteków. Znajduje się tam stanowisko archeologiczne z pozostałościami kilku budynków oraz niewielką piramidą z posągami Atlantów. Posągi te kiedyś stanowiły podporę dachu świątyni. Posągi mają wysokość 6 metrów.
W czasach swojej świetności miasto zajmowało 8 km^2 i liczyło kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców.

Zanim dojdzie się do samego miasta, trzeba przejść około kilometra ścieżką, wokół której rosną różne rośliny. Na przykład agawy:

Piramidy w Teotihuacan (czyt. ‘teotiłakan’) są najwyższymi piramidami w kraju. Według legend założone przez Quinametin – rasę olbrzymów zamieszkujących Ziemię przed ludźmi, w rzeczywistości powstało w II w. p.n.e. wokół centrum religijnego ludów Mezoameryki (region ludów prekolumbijskich – od środkowego Meksyku po Przesmyk Panamski), którzy wierzyli, że w tym miejscu powstał Świat. Jego rozkwit przypada na IV – VII wiek. Szacuje się, że w tym okresie miasto posiadało około 200 000 mieszkańców i obejmowało obszar 20 km².
Plan miasta miał układ dwuosiowy. Jedna oś (północ – południe) nosiła nazwę Alei Umarłych i została obecnie zrekonstruowana. Ma długość dwóch kilometrów. Druga oś ciągnęła się ze wschodu na zachód.

Cywilizacja Indian mieszkających w tym rejonie było bardzo rozwinięta. Pisali książki, posiadali system liczenia oparty na kropkach i kreskach, ich kapłani opracowali kalendarz, według którego dokładnie liczono upływający czas.

W VII w. Teotihuacan ucierpiał na skutek dotkliwego pożaru. Większa część miasta została zniszczona i nigdy nie odzyskało ono swojej dawnej świetności. Stopniowo podupadało aż w końcu zostało zupełnie opuszczone w X w. Kulturę ludów zamieszkujących Teotihuacan przejęli Toltekowie i Aztekowie. Ci ostatni nazywali miasto „miejscem, w którym rodzą się bogowie”. Jeszcze 1000 lat po upadku cywilizacji, która założyła ten ośrodek, Aztekowie czcili ich bogów: Tlaloka (boga deszczu) i Quetzacoalta (Pierzastego Węża).

Największymi i najstarszymi konstrukcjami ośrodka są Piramida Słońca i Piramida Księżyca. Piramida Słońca ustawiona jest po wschodniej stronie Alei Umarłych. Jej podstawa mierzy 225 x 207 metrów, wysokość 65 metrów.

Piramida Księżyca ma podstawę o wymiarach 150 x 120 metrów i wysokość 43 metrów.

Obie piramidy zbudowano z suszonych na słońcu cegieł adobe, bez wykorzystania metalowych narzędzi.

W poniedziałek wybraliśmy się do Guadalajary. Wycieczka była służbowa, gdyż w serwerze firmy, w której pracuje Julio padł dysk, ktoś namieszał coś w RAIDzie i w konsekwencji trzeba było udać się do firmy odzyskującej dane. Najbliższa takowa mieści się właśnie w Guadalajarze. Umówieni byliśmy na 12, więc wyruszyć powinniśmy o 9. Oczywiście było opóźnienie i wystartowaliśmy o 11:30. Bywa i tak.

Zawitaliśmy na miejsce o 14:30. Guadalajara jest drugim co do wielkości miastem Meksyku. W samym mieście żyje 1,6 mln ludzi, w całej aglomeracji około 4 mln. Jest to ośrodek przemysłowy. Ogólnie miasto to skojarzyło mi się dziwnie z Dublinem…

Musieliśmy poczekać na zgranie 300GB danych, więc udaliśmy się do centrum. Spędziliśmy tam kilka godzin łażąc po ulicach, odwiedzając tzw. „market”, który okazał się mekką piratów a także zaglądając do sklepu płytowego. Wieczorem odebraliśmy dyski i po małych przygodach na autostradzie o 23 zameldowaliśmy się w domu.

Zwiedzanie miasta rozpoczęliśmy od wizyty na górze zwanej La Buffa (dosłownie „komiczna”), która to swoją nazwę zawdzięcza niezbyt pięknemu wyglądowi – przypomina wielki wrzód. Znajduje się na niej niewielki kościół oraz grobowiec bohaterów rewolucji. Rozciąga się z niej także całkiem niezły widok na miasto.










Poniżej trochę zbliżeń na zabudowę miejską oraz zakon św. Franciszka.



Kościół znajdujący się na Buffie:


Poniżej coś u nas niespotykanego – owocująca opuncja. Owoce po obraniu wyglądem i smakiem przypominają nieco kiwi. Mają mnóstwo pestek. Z tego względu zjedzenie ich w nadmiarze może spowodować sensacje żołądkowe.

Buffę opuściliśmy za pomocą kolejki linowej, ciągnącej się między dwoma sąsiednimi wzniesieniami. Za 30 pesos dostajemy pół godziny stania w kolejce oraz 3minutową przejażdżkę. Toż to okazja!
Po wyjściu z kolejki udaliśmy się do nieczynnej kopalni metali, obecnie przerobionej na muzeum. Nie najgorsza, ale do Wieliczki się nie umywa






Ciekawostką jest fakt, że w kopalni tej znajduje się… klub nocny! Niestety podczas naszej wizyty był zamknięty

Po wyjściu z kopalni podjechaliśmy taksówką na Buffę (szybciej i taniej niż kolejką) po samochód i zjechaliśmy do centrum miasta. Przeszliśmy się po starówce, zjedliśmy obiad i pojechaliśmy do domu.

Wylądowaliśmy u klienta o 11:00. Okazało się, że baz danych oraz wszystkich plików stowarzyszonych jest ponad 12 GB, więc postanowiliśmy zgrać to wszystko przez LAN. Oczywiście Windows jak zwykle notorycznie odmawiał posłuszeństwa przy konfigurowaniu sieci. Licząc czas stracony na konfig a następnie zgrywanie danych, spędziliśmy u klienta 3,5h… Ale przynajmniej mam już bazy!

Po wyjściu od klienta podjechaliśmy do centrum miasta na małe zwiedzanie. San Luis Potosi okazało się miastem całkiem przyjemnym. Nieco większym i nowocześniejszym od Aguascalientes, ale posiadającym tez dość sympatyczną starówkę.
Poniżej plac uniwersytecki z budynkiem uczelni oraz fontanną.

Jedna z wąskich uliczek starówki – czy tylko mi przywodzi na myśl Kraków?

Główny plac miasta z budynkiem należącym do administracji miejskiej. Mieści się przy nim również budynek administracji stanowej oraz kościół.

Na sąsiednim placu (strasznie dużo ich tutaj) znaleźliśmy mnóstwo straganów, gdzie sprzedawano głównie różnego rodzaju przekąski (miasto chyba szykowało się do jakiegoś festynu), oraz kolejny kościół o bardzo ciekawej fasadzie.

Kawałek dalej natknęliśmy się na kościół św. Augustyna.

Gdzie dostrzegłem pewną „abstrakcję”… Miałem wizję na kształty i kolory. Co z niej wyszło – oceńcie sami.

Było gorąco, a my zmęczeni, zrezygnowaliśmy więc z przejażdżki turystycznym autobusem i wróciliśmy do domu. Jadąc drogą na Aguascalientes przejeżdża się przez malownicze górskie serpentyny. Przez ponad 10 km ciągną się przepiękne widoki, które starałem się sportretować, ale jednak na zdjęciach to nie to samo…

Ostatecznie wróciliśmy do domu o 19:20. Dzień należy zaliczyć do udanych.

Wieczorem zostałem zaproszony na wypad do baru z Oscarem i paczką jego kumpli. Bar przyjemny, rockowo-filmowy. Z głośników leci rockowa muzyka a jak ktoś bardzo chce, to może oglądać filmy lecące na dwóch plazmach. Bez dźwięku, oczywiście. Pogadaliśmy, pograliśmy w bilarda. Spróbowałem Tequili – nie zmieniam zdania, alkohol nadal mi nie smakuje

Ogólnie stałem się małą atrakcją wieczoru. Wszyscy chcieli ze mną rozmawiać. Dopytywali się o studia, Polskę, muzykę i, oczywiście, dziewczyny Jedni mówili po angielsku bardzo sprawnie, inni ledwo dukali, ale z niemal każdym dało radę się dogadać. Bardzo sympatyczna i wesoła ekipa. Na pewno nie było to moje ostatnie wyjście z nimi.

Z tego samego powodu nie ma w tym wpisie żadnych zdjęć bo i zdjęcia nie zostały zrobione.

A, jest jedna rzecz, o której mogę wspomnieć! Spaghetti z zielonym chilli. Bardzo mi posmakowało. Tak bardzo, że przez trzy dni dojadałem resztki, które zostały w garnku Jak poprosiłem o przepis to obiecano mi, że następnym razem będę mógł uczestniczyć w przygotowaniach, nie omieszkam więc wtedy zorganizować jakiegoś małego fotoreportażu